Alles kan altijd beter

Zorgen voor later: de zorg in 2020

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Sun, 31 Jan 2010 16:05:00 +0000

(foto: Seattle Municipal Archives)

Technologie, gezondheidszorg en demografische ontwikkelingen gaan de wereld van de zorg drastisch veranderen. Voor het tijdschrift Leven in de Buurt, een uitgave van de Provincie Brabant, sprak ik met drie gerenommeerde trendwatchers: Rob Creemers, Adjiedj Bakas en Richard Lamb.

Zij zijn niet somber over de toekomst van de zorg, maar delen wel de mening dat er wat moet veranderen. De zorg moet anders georganiseerd worden en moet meer openstaan voor de mogelijkheden van de technologische vooruitgang en vormen van slimmer organiseren.

Een paar uitspraken:
Creemers: 'Grijs wordt de favoriete kleur van de ondernemer."
Bakas: 'Het kan niet anders: we moeten zorg, net als vroeger, meer buiten de economie om gaan organiseren.'
Lamb: 'De behoefte aan cure zal niet sterk toenemen, die aan care wel.'

Klik hier voor het hele artikel.

Kinderen observeren...

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Fri, 29 Jan 2010 13:09:00 +0000

Het is zowel een mooie als een ontzettend moeilijke bezigheid: het observeren van kinderen en het verklaren van hun gedrag. Vaak zijn we met dat laatste veel te snel. Dat kan tot grote problemen leiden. Afgelopen donderdag was dat bijvoorbeeld te zien bij het tv-programma De Herkansing van Prem (een aanrader). Het ging in deze aflevering over Fabian die een aantal jaren ten onrechte met de diagnose autisme door het leven ging en uiteindelijk verslaafd raakte aan wiet.

Daarom: kijk, blijf kijken en kijk nog wat verder. Een mooi filmpje om dat te illustreren.

Met dank aan Lex Hupe voor de tip.

Van AGF naar KVA

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Thu, 28 Jan 2010 07:18:00 +0000

Je hebt de gewone economie en je hebt de kenniseconomie. Kennelijk is kennis iets bijzonders, niet iets dat hoort bij de gewone economie. Onzin natuurlijk: in elke economische sector wordt kennis gebruikt, maar... er zijn natuurlijk sectoren waar die kennis als zodanig verkocht wordt, zoals in het onderwijs. En in veel sectoren, zoals de high tech of gezondheidszorg is bijdetijdse kennis een belangrijke voorwaarde om te kunnen doen wat je doet.

Kennis wordt vaak breder gedefinieerd als een combinatie van (feiten)kennis, vaardigheden en attitudes (kortweg KVA). Een interessante vraag is: wat zijn de verschillen en wat de overeenkomsten tussen het ondernemen met KVA of met een willekeurig product? Laten we eens kijken naar AGF. AGF staat voor Aardappelen, Groenten en Fruit. Om het wat beeldend te maken zetten we een onderwijstrainer tegenover een sinaasappelverkoper op de markt en kijken vervolgens naar de verschillen en de overeenkomsten in hun ondernemerschap.

De 7 verschillen
1. Een sinaasappel is zichtbaar, concreet, telbaar, weegbaar en tastbaar. De klant weet vrij precies wat hij koopt.
2. Een sinaasappel kun je maar één keer verkopen. Kennis kun je meerdere keren uitventen of weggeven, zonder het kwijt te raken.
3. De kwaliteit van een sinaasappel is exacter te meten en daarmee te beoordelen.
4. Schreeuwerige aanprijzingen ('3 halen, 2 betalen!') helpen beter bij het verkopen van sinaasappelen.
5. Is een sinaasappel bedorven, dan kun je hem weggooien. Uit verouderde kennis vallen altijd nog bruikbare elementen te halen.
6. Een klant kan een sinaasappel doorgeven of doorverkopen aan een ander, zonder dat deze verandert.
7. Een geplukte sinaasappel groeit niet meer. Kennis kan blijven groeien, zelfs na het consumeren ervan.

De 7 overeenkomsten
1. Kwaliteit verkopen loont. De klant komt terug.
2. Een goede verpakking helpt.
3. Zowel goede AGF als KVA geven energie; het gaat om 'food' of 'food for thought'. Beiden laten je groeien, fysiek of mentaal.
4. Verkochte producten kunnen verder verwerkt worden binnen de eigen context. Van een sinaasappel maak je zelf sap, met kennis ga je naar eigen inzicht aan de slag.
5. 'Sampling' werkt. Laat de klant een partje sinaasappel proeven of geef een stukje kennis weg om hem te verleiden je product te kopen.
6. Relatiebeheer werkt. Een vriendelijke, betrouwbare marktkoopman die verstand heeft van zijn product verkoopt meer. Dat geldt ook voor een trainer.
7. Een goed verhaal dat het unieke van het product benadrukt werkt. Denk aan ecologisch geteelde sinaasappelen of kennis die door unieke ervaringen is opgedaan.

Aanvullingen? Geef ze via de reactielink.

(Met dank aan het VMBO-team van Fontys OSO met wie ik deze denkoefening uitwerkte in een 'inspiratiedag' op 22 januari.)

Trainingen begeleiden van gamende jongeren

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Fri, 18 Dec 2009 10:26:00 +0000

Recente onderzoeken geven aan dat een kleine minderheid van de jongeren problemen heeft bij gamen. Ze verliezen de balans met andere activiteiten uit het oog, wat kan leiden tot mindere schoolprestaties of veranderend (sociaal) gedrag. Naast ouders, speelt de school een belangrijke rol bij preventie en het begeleiden van gamende jongeren. Als de problemen ernstiger van aard worden, krijgen ook hulpverleners te maken met deze doelgroep. Samen met mede-auteur Herm Kisjes van 'It's all in the games' verzorg ik in 2010 op meerdere dagen trainingen in Utrecht en Den Bosch: een voor professionals in het onderwijs en een voor hulpverleners bij GGZ-instellingen, jeugdzorg, Centra Jeugd en Gezin, opvoedingsadviesbureau en andere professionals die jongeren begeleiden. Aanmelden is vanaf nu mogelijk.

Verloren kennis en vaardigheden

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 23 Nov 2009 20:25:00 +0000

Technologische innovaties volgen elkaar in razendsnel tempo op. Ze lossen problemen op of maken het ons nog gemakkelijker. Dat is mooi, maar er is een zelden belichte keerzijde: die van het verloren gaan van kennis en vaardigheden. Tom Wujec laat in onderstaande TED-talk het voorbeeld zien van een ingenieus instrument, waar men in vroeger tijden talloze nuttige metingen mee kon doen. Er zullen maar weinig mensen zijn die het apparaat nu nog kunnen bedienen.

De 'astrolabe' is slechts een voorbeeld. Met de komst van schroeven en superieure lijmen is veel kennis over houtverbindingen verloren gegaan. Wie kan er nog zelf een brood bakken? En ben jij hopeloos verloren als onderweg je navigatiesysteem het begeeft. Het weer voorspellen aan de hand van het gedrag van planten en dieren in de natuur? Waarom zou je als slimme computers met een kant-en-klare voorspelling voor dagenlang vooruit kunnen berekenen hoe het weer zich zal ontwikkelen. En is jouw handschrift ook zo verschrikkelijk geworden, sinds je van de basisschool af bent.

Welke van die kennis en vaardigheden hebben eigenlijk nog steeds hun waarde? Moeten we niet veel alerter zijn op wat verloren kan gaan door innovatie? Niet uit nostalgische overwegingen, maar puur omdat kennis en vaardigheden uit het verleden wellicht ook in de toekomst nog waardevol kunnen blijken.

Het wonderlijke puberbrein

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 16 Nov 2009 09:16:00 +0000

Het televisieprogramma Profiel (HUMAN, IKON en KRO) besteedde gisteren aandacht aan het werk van puberbrein-onderzoekster Eveline Crone. De documentaire geeft een indruk van de fascinerende ontdekkingen die Crone en haar medewerkers deden, de theorieën die de wetenschap momenteel hanteert en de betekenis van dat alles voor pubers en iedereen die met pubers werkt. Crone vindt dat we de puberteit te veel als een problematische periode beschouwen. We zouden veel meer moeten kijken naar de functie van de puberteit en de unieke mogelijkheden en kwaliteiten van de puber.

Crone schreef haar eerste bevindingen op in het vorig jaar verschenen boek 'Het puberende brein'. Ook aan te bevelen in dit kader: 'Puberbrein binnenstebuiten' van Yvonne van Sark en Huub Nelis.

Call of Duty: Modern Warfare 2

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Sat, 14 Nov 2009 12:42:00 +0000

Schietspellen worden steeds realistischer. Over de abstract vormgegeven 2D shooters van tien, vijftien jaar geleden maakte bijna niemand zich zorgen. De nieuwste 3D-games zien er echter akelig realistisch uit, alsof je naar een film kijkt, met als verschil dat je zelf de trekker overhaalt. Call of Duty: Modern Warfare 2 is zo'n spel, de discussie over het geweld in het spel is deze week hoog opgelopen.

In de editie van 13 november van het VARA-televisieprogramma Vrouw & Paard was ik te gast om met een panel van vijf vrouwen in discussie te gaan over dit onderwerp.

Verschenen: 'It's all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen'

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Fri, 13 Nov 2009 18:40:00 +0000

Uniek boek over opvoeden en begeleiden in relatie tot gamen
Jongeren en games: de mogelijkheden én de risico’s

Wat is er zo leuk aan het gamen, en... zitten er ook nadelen aan? Wat zeggen jonge gamers zélf over hun favoriete bezigheid? Hoe begeleid je als ouder of als professional een jongere in de richting van gezond game-gedrag? En wat doe je als je eigenlijk niets begrijpt van dat rare wereldje van avatars en virtuele omgevingen?

In ‘It’s all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen’ gaan docent en verslavingsdeskundige Herm Kisjes en onderwijsjournalist Erno Mijland in op deze en andere aspecten van het gamen door jongeren. Doel van het boek is om ouders, leraren en mentoren, hulpverleners houvast te bieden bij het begeleiden van jonge gamers in de leeftijd van 8 tot 25 jaar. Het boek laat de lezer kennismaken met de bijzondere wereld van het gamen. Jonge gamers vertellen zelf hoe zij deze wereld beleven. Twee vragenlijsten en concrete adviezen voor het opvoeden en begeleiden helpen gamers en hun begeleiders om te (blijven) werken aan gezond gamegedrag.

Twee voorzijden
De titel geeft al aan dat het boek uit twee delen bestaat. Ze hebben allebei een eigen voorzijde. Om in het andere deel te beginnen, moet het boek omgedraaid worden. Het is meer dan een speelse vorm, zeggen de auteurs. ‘Gamen kan een geweldige manier om te ontspannen en te leren zijn, maar het kan ook problemen geven. Beide aspecten verdienen de aandacht. ‘It’s all in the games’ geeft een genuanceerd beeld door in te steken op twee uitersten.’
‘Je leert een hoop subtiele dingen van games, en ook concrete dingen als het spel realistisch is. Hoe kun je iemand een betere voorstelling laten krijgen van bijvoorbeeld een oorlog dan hem er zelf onderdeel van uit te laten maken.’
(Rudy, 23 jaar)
Onderzoek
De auteurs werkten een jaar aan het boek. Het begon allemaal met de constatering dat er over de impact van games op jongeren veel wilde verhalen de ronde doen, onder ouders, in de media, maar ook onder wetenschappers. Games zijn verslavend! Games maken kinderen gewelddadig of neerslachtig! Games brengen je in een sociaal isolement! Maar ook: Games zijn een onschuldige vorm van entertainment! Games zijn het ultieme leermiddel! Maar hoe zit het nu echt? Om daar inzicht in te krijgen voerden Kisjes en Mijland gesprekken met deskundigen - van opvoedkundigen tot experts uit de gamewereld - en gingen op zoek naar ervaringen uit de eerste hand.

‘Ik stel altijd dat vrienden en school vóór het gamen gaan, maar soms is het toch lastig de game los te laten als je er eenmaal mee bezig bent.’
(Arjan, 21 jaar)

Ze hielden interviews met ouders en gamers en zetten enkele enquêtes uit. De respons was overweldigend: ruim 400 respondenten vulden met opvallend veel toewijding de vragenlijst in. Voor de auteurs was het een bevestiging dat onder gamers en (professionele) opvoeders een grote behoefte is aan een serieuze dialoog over de impact van het gamen op jonge mensen. Kisjes en Mijland hopen dat ‘It’s all in the games’ aan die dialoog een bijdrage levert.
‘Het is belangrijk dat opvoeders beschikken over enige kennis over games. It's all in the games brengt die kennis op een duidelijke en, toepasselijk genoeg, speelse manier. Niet eerder heb ik de potentiële mogelijkheden en valkuilen van videogames zo overzichtelijk naast elkaar zien staan. Essentieel voor alle ouders die de denkwijze van hun kinderen willen doorgronden.’
(Michel Musters, redactiecoördinator Gamer.nl, www.gamer.nl)
‘It’s all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen’ is uitgegeven door Uitgeverij InnoDoks. ISBN: 978-94-90484-01-9. Omvang: 124 pagina’s full colour.

Klik hier voor meer informatie/om te bestellen.

Eigen kracht!

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Wed, 11 Nov 2009 21:31:00 +0000

Tijdschrift Markant heeft deze maand een interessant artikel over de Eigen Kracht Conferentie. Dit model voor het omgaan met problemen bij jongeren is afkomstig uit Nieuw-Zeeland (Family Group Conference) en geïnspireerd op de Maori-cultuur. In 2007 interviewde ik de Nederlandse ambassadeur van dit model, Rob van Pagée": "We zijn het in onze samenleving een beetje kwijtgeraakt: je kunt ook zelf wat doen als iemand in je nabije omgeving in de problemen zit." Een aantal fragmenten uit dit eerdere interview...

Spijbelaar
Maikel (14) spijbelt steeds vaker. Soms blijft hij de hele dag weg van school. Hij hangt dan in de stad. Daar is hij al twee keer opgepakt door de politie wegens winkeldiefstal. De leerplichtambtenaar onderneemt actie. Van Pagée: "Het is in Nederland de gewoonte meteen maar een hele batterij professionele hulpverleners in te schakelen. Daar kunnen dan wel eens absurde oplossingen uit naar voren komen: een politieagent die zo'n jongen elke ochtend thuis komt ophalen en hem naar school brengt." Van Pagée is warm pleitbezorger van een andere benadering, waarbij de hoofdrol weggelegd is voor het netwerk rondom de persoon met een probleem. "We hebben allemaal zo’n eigen kring, mensen die dichtbij staan: familie, buren of kennissen. De mensen in dit netwerk weten veel meer over de betrokkene dan de professional en hebben een grotere persoonlijke betrokkenheid. Iedereen beschikt bovendien over een hoeveelheid levenservaring en mensenkennis. Die kennis en eigen kracht zou je veel meer moeten benutten. Vroeger gebeurde dat vanzelfsprekend. Maar we zijn het sinds de Tweede Wereldoorlog, met de opkomst van het medisch model, een beetje kwijtgeraakt. De gedachte is dat er voor elk probleem een expert is: bemoei je er als amateur dus maar niet mee. Gevolg: het systeem pakt de verantwoordelijkheid van de burger af en de burger legt problemen meteen bij het systeem neer. Ondertussen is er steeds meer bewijs, ook uit wetenschappelijk onderzoek, dat het bijna altijd efficiënter is eerst in eigen kring naar oplossingen te zoeken."

Conferentie
"Iedereen heeft een eigen netwerk", vervolgt Van Pagée. "Mensen willen meer voor elkaar doen dan je denkt. Maar je moet er wel om vragen." En dat is precies wat Eigen Kracht doet. Bijvoorbeeld voor Maikel. "De school van Maikel geeft het signaal dat de jongen steeds vaker van school wegblijft. Een coördinator van Eigen Kracht gaat aan de slag. Hij vraagt mensen uit het netwerk rond Maikel eens bij elkaar te komen om het probleem te bespreken: ouders, opa, oom Jan, tante Truus… mensen met een sterke betrokkenheid bij de jongen. We noemen zo'n bijeenkomst een Eigen Kracht Conferentie. De conferentie vindt plaats in de eigen omgeving, is eigendom van de betrokkenen en is vooral informeel. Alleen het onderwerp en het doel van de bespreking staan vast." Hoe ziet zo’n bijeenkomst eruit? "De conferentie heeft een vaste structuur. In de informatiefase wordt het probleem in kaart gebracht en spreken de betrokken professionals hun zorgen uit. Ze mogen vertellen wat ze te bieden hebben, maar niet adviseren. Hierna volgt de fase die we 'besloten tijd' noemen. De mensen uit het netwerk zijn onder elkaar. Ook de coördinator is er niet bij. Hij is wel beschikbaar op de achtergrond. Zijn taak is om de veiligheid te waarborgen. Doel van deze fase is een plan op te stellen met een aantal concrete actiepunten. Ten slotte presenteren de deelnemers hun plan aan de verantwoordelijke professional, bijvoorbeeld de leerplichtambtenaar of de gezinsvoogd, die de plannen altijd zal accepteren, als ze maar veilig zijn." Hoe ziet zo’n plan eruit? "Het gaat vooral om concrete, niet eens zo’n ingrijpende afspraken: opa brengt Maikel ‘s morgens naar school (Maikel vindt het stoer om zich af te zetten tegen een politieagent, maar zijn opa respecteert hij), oom Jan helpt elke donderdagavond twee uurtjes met zijn huiswerk enzovoort. Conferenties leveren gemiddeld achttien afspraken op. Zo'n 80 procent betreft acties van de directe omgeving. Slechts een klein deel wordt uitbesteed aan de professionele hulpverlening."

Nog altijd een interessant gegeven, ook gezien de aanhoudende zorg over de jeugdzorg in Nederland.

Slimmer werken met e-mailmappen: 'Filter maken'

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Tue, 13 Oct 2009 06:53:00 +0000

Elke dag eindigen met een lege inbox... het blijft een opgave. Een lege inbox geeft echter rust, een opgeruimd gevoel, het idee dat je de boel onder controle hebt. De moeite waard dus om er elke dag aan te werken.

Het gaat er allemaal om zo weinig mogelijk tijd te besteden aan het verwerken van mail, maar tegelijkertijd met aandacht en toewijding relevante berichten te lezen en te beantwoorden. De ruis eruit, is de boodschap. Dus zorg je er bijvoorbeeld voor dat filters nieuwsbrieven direct naar een aparte map verzenden, die je eens in de week of in een loos moment even scant op mogelijk interessante informatie.

Het aanmaken van filters is helaas niet iets waar je met een keer puzzelen voor altijd van af bent. Voortdurend komen er nieuwe typen berichten bij die eigenlijk gefilterd moeten worden. Of afzenders veranderen iets in hun manier van verzenden (een ander mailadres, een andere titel), waardoor een eerder gemaakt filter niet meer werkt.

Het aanmaken van een filter kost even tijd. Heb je het druk, dan is het gemakkelijker op de 'delete'-knop te drukken. Nadeel: je bent het bericht kwijt én krijgt de volgende keer soortgelijke berichten weer in je inbox.

Tijd voor een oplossing. Maak een map 'Filter maken' aan en verplaats daar het betreffende bericht in. Al naar gelang de vulling van de map werk je bijvoorbeeld een keer in de week je filters bij.

Even er tussen uit met Stefan Sagmeister

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Sun, 04 Oct 2009 20:44:00 +0000

Ontwerper Stefan Sagmeister neemt elke 7 jaar een sabattical. In die periode legt hij zich toe op projecten waar hij in de dagelijkse routine niet aan toe komt. In juli blikte Sagmeister tijdens TED terug op de resultaten van zijn laatste sabattical. Zijn presentatie staat bol van de creatieve, artistieke projecten. Bijzonder inspirerend. Geen tijd om deze video helemaal te kijken? Spoel dan zeker even door naar 13:41 minuten voor het kunstwerk 'Self confidence produces fine results'.

Bijna tegelijkertijd las ik via Twitter dat Huub van Zwieten zichzelf een bijzondere uitdaging heeft opgelegd: vanuit het niets in 50 dagen een seminar organiseren voor meer dan 500 deelnemers en een feest voor meer dan 1000 mensen met bovendien een grote opbrengst voor een goed doel.

Het laat mij achter met de vraag: wat zou ik nu eens (anders) gaan ondernemen als ik een jaar lang zou stoppen met de activiteiten die ik nu in mijn portefeuille heb.

Nieuw: Run2Day Magazine

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Thu, 01 Oct 2009 14:21:00 +0000

Op 12 juni van dit jaar ontving ik een e-mailbericht van Peter van Rhoon van uitgeverij Supertroopers. Of ik zin had mee te werken aan een nieuw blad over hardlopen, gemaakt in samenwerking met franchise-keten Run2Day. Hoe hij mij gevonden had? Twitter. En ja, zin had ik. Ik schreef voor de zomervakantie mijn eerste vier bijdragen. Erg leuk om te doen. Na de vakantie kwam een volgende vraag: of ik hoofdredacteur wilde worden? Van zo'n gaaf blad? Natuurlijk. Met Van Rhoon en een mooi team van freelancers zijn we ondertussen bezig met het maken van nummer 2, terwijl vanaf vandaag het eerste nummer in de winkel ligt. Je vindt het blad bij alle Run2Day-winkels in het land, maar ook bij de kiosken van onder andere Bruna.

Onderwerpen in het eerste nummer zijn onder andere: nieuwe gadgets, mooie routes in eigen land, kleding (zoals sportbeha's), trainingsadviezen, een hardloopvakantie in Andalusië, een test van GPS-horloges en boekrecensies. Van Bram Bakker's nieuwe boek over de marathon van New York - 'New York, New York' - hebben we een mooie voorpublicatie.

Run2Day is een inhoudelijk, toegankelijk magazine over hardlopen anno nu met een scherp oog voor trends, de beleving rond het hardlopen en een gezonde lifestyle. Het blad hanteert geen wedstrijdperspectief, maar richt zich op de beginnende tot de gevorderde loper, die vooral plezier ervaart in het lopen en zoekt naar manieren om dat plezier verder te vergroten, om 'beter' te lopen met minder blessures.

Run2Day Magazine verschijnt voorlopig twee keer per jaar. In maart 2010 verschijnt de volgende editie.

Nooit meer een marathon... of toch?

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Tue, 29 Sep 2009 15:00:00 +0000

Helemaal stuk na 42,195 kilometer. Het was weer afzien. Een marathon doet altijd pijn, holt je uit... en je denkt: nooit meer. Of toch? In die eerste dagen na de wedstrijd verstoort een waar Lagerhuisdebat je gedachten. Het woord is aan de virtuele voor- en tegenstanders van een volgend marathon-avontuur.

Nooit meer een marathon...
- Je stopte uren en uren in de voorbereiding, naar verhouding veel meer dan je nodig zou hebben voor een kortere afstand. Veel moest daarvoor wijken. Je partner of gezin, je vrienden. Maandenlang was je die ongezellige vent of vrouw die zich om elf uur (of eerder) verexcuseerde bij de medefeestgangers. Een marathonloper is een egoïstische Einzelgänger. Kun je die energie niet nuttiger besteden? De tuin moet nog worden omgespit, de vuilniszakken buiten gezet en je zou het zoldertje toch opknappen?
- Na een lange duurloop was je helemaal op. Dagenlang was je minder energiek op je werk. Je uitgemergelde kop riep vragen op. Gaat het wel met je?
- Er waren altijd wel pijntjes: je kuitspieren, een aanhechting in je bil, blaren, protesten van je knieën. Dat is toch niet leuk meer?
- Een sinaasappel per dag is gezond. Honderd sinaasappels per dag niet. Zo is het ook met hardlopen. Van 10 of 20 kilometer krijg je energie. Maar als je meer dan 40 kilometer doordendert... dat kan toch niet goed zijn voor een mens? Ze adviseren niet voor niets maximaal twee marathons per jaar te lopen. Je loopt nog eens heel je gestel naar de filistijnen!
- Waarom lopen we eigenlijk 42,195 kilometer? Ik zal het je vertellen: omdat in 1908 de finish van Olympische marathon voor de Engelse koninklijke tribune moest eindigen. Voor hetzelfde geld was het 48 km geweest (de afstand tussen Athene en Marathon) of 25 mijl. Ik vind 30 kilometer wel een mooie afstand: pittig, maar goed te doen en een mooi rond getal.
- Wat zijn we eigenlijk idoten. Met soms tienduizenden mensen verdringen we elkaar op altijd te smalle straten. We kunnen toch net zo goed alleen of met vrienden een paar uur in alle rust gaan rennen door bos en hei, over heuvels en door dalen, op een moment dat het ons schikt.
- Twee weken van tevoren moet je ineens drastisch trainingsgas terugnemen, tot twee weken erna moet je rustigaan doen. Vier verloren weken waarin je lekker in je eigen ritme door had kunnen trainen!
- Je loopt altijd het risico dat het niet lukt: een blaar, een blessure, te heet, te nat, te koud. Dan is alles voor niets geweest. VOOR NIETS GEWEEST!
- God, wat was je zenuwachtig van tevoren. Gek werd je ervan, je lag er wakker van. Ook al wist je dat het niet nodig was. Misschien probeerde je brein je iets duidelijk te maken?

Of toch weer een marathon...
- Toewerken naar een kraakhelder doel en het dan doen op het moment dat het moet: dat geeft een enorme zelfvertrouwen-boost. Je mag trots zijn op de zelfdiscipline die je hebt opgebracht. Zonder had je het nooit gered.
- Je kunt natuurlijk lekker doorsukkelen, maar af en toe je grenzen opzoeken houdt je vlijmscherp! Zo word je beter en beter. Tot weken na de marathon lijk je te zweven over het asfalt. Wat een topvorm!
- Al die bewondering van bankzitters en mindere goden voor die geweldige prestatie. Een marathon lopen, dat spreekt tot de verbeelding. Een medaille, soms een oorkonde, bloemen, kussen (op beide wangen), feliciterende handen, brieven, mailtjes... voor even ben jij de ster! 'Ik ben al moe als ik naar de koelkast loop', grapt een bierbuik. Leuk zijn is ook een gave, maar snel zijn is beter.
- Als je zo diep gaat, gebeurt er wat met je. Je voelt elke vezel in je lichaam en komt dicht bij je emoties. Je schaamt je niet voor tranen van geluk. Je schrijft historie. Weliswaar met name je eigen historie, maar toch.
- Het gevoel dat je deelt met je lotgenoten is sterk. Na de finish is de sfeer joviaal. De dag na de marathon deel je hartverwarmende blikken van verstandhouding met elke strompelaar die je op straat tegenkomt. 'Tevreden?' vragen ze. Zeg altijd: 'Ja!'
- Intensief trainen lukt beter met een stok achter de deur. Je voelt je superfit en -gezond.
- Veel en lang hardlopen helpt je te relativeren. Het is niet zo belangrijk wat je aan het doen bent, maar zeg nou eerlijk: dat geldt toch uiteindelijk ook voor al het andere dat je doet. We zijn maar een seconde in een zee van tijd en een stofje in een oneindig heelal.
- Heerlijk: taarten, bergen pasta met veel saus, toetjes... je mag maandenlang alles eten wat je wilt en komt geen grammetje aan!
- En als je nu een goed doel koppelt aan je marathon noemt niemand je meer egoïstisch. Wat heb jij toch veel over voor je medemens.

Minisymposium over gamen en jongeren

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Fri, 25 Sep 2009 14:16:00 +0000

Op woensdag 21 oktober 2009 van 13.30 - 16.30 uur staat bij Fontys Hogescholen Verpleegkunde in Eindhoven het minisymposium ‘It’s all in the games’ op het programma. Tijdens het symposium gaan deskundige sprekers in op de risico's en de de mogelijkheden van het gamen.

Herm Kisjes en ik presenteren er ons nieuwe boek ‘It’s all in the games’. Deelnemers ontvangen een exemplaar.

Het symposium is bedoeld voor (professionele) opvoeders, hulpverleners en docenten/begeleiders die in aanraking komen met gamende jongeren en die zich willen verdiepen in de mogelijkheden om deze jongeren beter te begeleiden.

Bijna alle jongeren spelen games, samen of alleen, online en offline, even tussendoor of uren aan een stuk, ter lering of voor vermaak... Over de impact van games op jongeren wordt veel gezegd en geschreven, deels op basis van onderzoek, deels op basis van overtuigingen, deels op basis van al dan niet gezond verstand. Er klinken waarschuwende woorden: games zouden verslavend zijn, kinderen gewelddadig of neerslachtig maken en ze in een sociaal isolement brengen. Maar games worden ook bejubeld als het ultieme leermiddel en een ideale vorm van ontspanning. Maar hoe zit het nu echt? En wat kun je als begeleider en opvoeder doen om jongeren zodanig te begeleiden dat ze op een gezonde manier met gamen omgaan? Deze vragen komen aan de orde tijdens deze levendige middag.

Programma
13.15 uur: Ontvangst met koffie en thee
13.30 uur: Welkomstwoord en korte introductie
13.35 uur: Ben Schouten, lector Serious Game Design, verbonden aan Fontys Hogeschool ICT: ‘Gamen en onderwijs’
14.05 uur: Arthur Vankan, oud-wereldkampioen en Europees kampioen in Halo 2 en Gotham Racing 2: ‘Gamesport’
14.35 uur: Pauze
14.50 uur: Martin Reddeman en Nicolle van Mill, verbonden aan Novadic-Kentron: ‘Wat is game-verslaving?’
15.20 uur: Herm Kisjes & Erno Mijland, auteurs van ‘It’s all in the games’: ‘Gamen is geweldig of... gamen geeft problemen?’
15.50 uur: Afsluiting met een drankje

Kosten
De kosten voor deelname bedragen € 45,00. Dit bedrag is inclusief het boek ‘Its all in the games’, koffie/thee en twee consumpties.

Waar
Fontys Hogeschool Verpleegkunde, ds Fliednerstraat 2, Eindhoven. Volg de bordjes naar ruimte 2423.

Aanmelden
U kunt zich tot 19 oktober digitaal aanmelden. U ontvangt een bevestiging van uw deelname en een factuur per e-mail. Er is plaats voor maximaal 100 deelnemers.

Klik hier voor de digitale flyer.

Berlijn en de veerkracht van een stad

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 21 Sep 2009 20:12:00 +0000

Ik vind het altijd van een ontroerende schoonheid: de veerkracht van mensen, of dat nu op individueel of collectief niveau is. Mensen die sterker dan ooit opstaan, na een periode van droef- en duisternis... ze geven het woord 'hoop' een onverwoestbare kracht. In New York proefde ik het, zeven jaar na 9/11. In Berlijn proefde ik het afgelopen weekend, 20 jaar na de val van de muur.

"Miteinander, nicht gegeneinander" staat te lezen op een van de plaquettes op de Alexanderplatz in Berlijn. Tegen wil en dank stonden de Berlijners ooit tegenover elkaar, gescheiden door een letterlijke muur van onbegrip. Nu werken de Berlijners samen en genieten ze bewust van betere tijden. Dat zie je in de indrukwekkende nieuwe architectuur, maar ook aan een willekeurig tafereeltje: een man (vroeger West-Duitser) en een vrouw (vroeger Oost-Duitser) die samen op een terras aan de Gendarmenmarkt genieten van een glas wijn. Berlijn voelt als een gelukkige stad.

Dat betekent niet dat het verleden wordt weggestopt. Het monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de holocaust is indrukwekkend aanwezig. In de stad zijn de pijnlijke herinneringen te zien aan de periode waarin Duitsland twee landen was. Kruisen herdenken jonge mensen die werden neergeschoten omdat ze wilden vluchten uit de DDR, mensen die nu net zo oud zouden zijn als ik. En op de Alexanderplatz is een openlucht-tentoonstelling ingericht met (bewegende) beelden en objecten uit de periode van de muur én de hereniging. De beelden ontroerden me. Zoals die van een over de muur uitgestoken hand van een West-Duitser naar een piepjonge Oost-Duitse soldaat. De jonge soldaat voelt zich zichtbaar ongemakkelijk

In de video een kort historisch overzicht over de Berlijnse muur (1961-1989):

42,195 zware kilometers door Berlijn...

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 21 Sep 2009 19:06:00 +0000

Je ziet ze nog wel eens langs de snelweg staan: auto's met een oververhitte motor, het stoom kruipend vanonder de motorkap... Afgelopen zondag wandelde ik langs de Berlijnse Kurfürstendamm met dito problemen. Ik had toen nog moeten rennen, precies zoals dat in de eerste helft van de marathon van deze stad zo lekker ging. Maar een temperatuur die opkroop naar 25 graden dwong me tot het bijstellen van mijn ambities: net als vorig jaar in New York wilde ik een leuke tijd van tussen de 3:45 en 4:00 uur klokken. Rationeel had ik die ambities na het lezen van het weerbericht voor deze zondag al bijgesteld. Ik loop nu eenmaal het lekkerst bij een temperatuur tussen de 10 en 15 graden. Maar ratio en sport gaan niet altijd even goed samen.

Zodra het tijdens zo'n race niet meer te ontkennen valt dat je gezonde verstand gelijk had, begint er een strijd tussen het spreekwoordelijke duveltje en het engeltje op je schouders. Stap toch uit, waar doe je het nog voor, dit is niet meer gezond en niet meer leuk, zegt de een. Fijntjes wijst hij je op de strompelende en kotsende lotgenoten en op beren van vrouwen en mannen, gevloerd op brancards langs de weg. Haal er alles uit wat er nog in zit, loop straks onder die geweldige Brandenburger Tor en geniet van wat je om je heen ziet, zegt de ander. Het publiek is het daarmee eens. Kom op, you can do it!

De laatste - ik weet niet of het het engeltje of het duveltje is - won. Ik keek op naar de Gedächtniskirche, nam nog maar eens een slok water en probeerde zoveel mogelijk stukjes te joggen en opkomende pijntjes weg te denken. Ik verruilde mijn ambities voor een nieuw doel: tijd is niet meer belangrijk, de eindstreep halen wel. Plagerig beloonde mijn GPS-horloge de inspanningen met een langzaam oplopende totaalafstand: 37,1... 37,2... 37,3... Aan het begin van Unter den Linden wist ik dat het me zou gaan lukken. Met de verkoelende schaduw van de bomen kon ik er nog een laatste stukje kracht en een glimlach voor de fotografen uitpersen. Ik liep onder de Brandenburger Tor met kippenvel en opkomend traanvocht (marathons lopen doet wat met je). Tweehonderd meter later registreerde mijn ChampionChip een netto tijd van 04:30:27. Of ik tevreden ben? Waarom niet eigenlijk. First I did Manhattan, then I took Berlin!

Op de foto zie je de Brandenburger Tor, de dag voor de wedstrijd. Klik voor het overzicht van mijn tussentijden of hier voor het raceverloop, zoals ik dat met mijn GPS-horloge heb opgenomen.

De toekomst volgens Adjiedj Bakas

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Thu, 17 Sep 2009 07:37:00 +0000

Trendwatcher Adjiedj Bakas heeft een nieuw boek uit: 'World Megatrends'. In deze Engelstalige uitgave gaat Bakas in op de ontwikkelingen in de wereld voor de komende 20 jaar. In onderstaand filmpje een korte introductie...

Over de gevolgen van toekomstige trends voor het onderwijs interviewde ik Bakas eerder voor COS. Dit interview is terug te vinden in mijn boek 'Nu leren voor morgen'.

Knoflookverbod in Nederlandse sauzen

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Wed, 09 Sep 2009 11:22:00 +0000

HeT, oftewel het Humoristisch elektronisch Tijdschrift, was een licht legendarisch tijdschrift dat per e-mail verzonden werd en voor het eerst verscheen in 1997. Ik maakte het samen met Arjan Broere (links op de foto) en later ook Jan Kamphuis. In totaal verschenen er van HeT vijftig edities. De laatste verscheen op 15 september 2000.

HeT-lezer van het eerste uur Joris van der Waart: "HeT was een niet in een hokje te plaatsen 'iets'. HeT was digitaal, HeT was verrassend, HeT ging over herkenbare, alledaagse dingen... HeT speelde met taal, kwam met rake observaties en absurde humor. HeT was anders dan anders... HeT was HeT."

Sinds nummer 1 zijn we ondertussen 13 jaar verder. Afgelopen maanden hebben we gewerkt aan een website met een compleet geremasterd overzicht van alle edities. Daarnaast hebben we een nieuwe HeT gemaakt. "Pseudo-jeugdige oprispingen van een door midlife crisis overvallen redactie? Een nieuwe loot aan de personal brands van de auteurs? Behoefte aan een uitlaatklep voor crisis-stress? Ja. Maar ook: het kan-ik-nog-over-een-slootje-springen-gevoel."

Lees verder op Dat was HeT.

Een andere kijk op onderwijs...

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 07 Sep 2009 20:42:00 +0000

Ik heb op dit weblog al verschillende keren geschreven over Sir Ken Robinson, auteur van Het Element. In mei van dit jaar was Robinson in Amsterdam en Vlaanderen te zien. In Amsterdam had ik een interview met hem dat nu verschenen is in het nieuwe nummer van COS. Een citaat: "Het onderwijs zoals we dat kennen is gebaseerd op de metafoor van de industrie. Die paste bij een industriële economie, maar niet bij de kenniseconomie waarnaar we nu op weg zijn. De industrie is nog altijd de leidende metafoor in het onderwijs. Neem nu de indeling in klassen. Dat gebeurt uitsluitend op basis van de 'productiedatum' van onze kinderen. Er wordt niet gekeken naar belangstelling of bijvoorbeeld de leerstijl van kinderen. De kenniseconomie vraagt om een andere kijk op onderwijs."

In Antwerpen woonde ik de presentatie bij. Daar is een mooi videoverslag van beschikbaar:

Eerder artikel over 'Het Element'.

Laptop voor alle bovenbouwleerlingen

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 07 Sep 2009 13:07:00 +0000

Vandaag was het de eerste schooldag in het zuiden van het land. Op basisschool De Talententoren in Sterksel was deze dag extra bijzonder. De bovenbouwleerlingen gingen er voor het eerst aan de slag met ieder een eigen SkoolMate, een kleine laptop die speciaal ontwikkeld is voor het basisonderwijs.

De SkoolMate heeft een aantal voor het onderwijs interessante extra opties in vergelijking met een gewone laptop. Zo wordt het beheer, van software-updates tot instellingen voor veilig internetten, op afstand gedaan. Het gaat om een zogenaamde tablet, waarbij het beeldscherm ook als 'deksel' op het toetsenbord gelegd kan worden. De bediening gaat dan met een pen. De laptop is verder voorzien van handschriftherkenning. Er zit een goede webcam op het apparaat en een bewegingssensor, die we ook kennen van de iPhone.

De kinderen van groep 7 waren zichtbaar enthousiast. Ieder kind werkte aan een eigen taak, passend bij de actuele leervraag. Maar er was ook interactie: kinderen hielpen elkaar en zochten samen naar oplossingen. En meester Hein? Die vertelde dat hij nu meer tijd heeft voor het geven van individuele aandacht aan zijn leerlingen.

Vanavond heeft het Jeugdjournaal een reportage over het project.

Het speelgoedwinkelgevoel

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Fri, 04 Sep 2009 10:43:00 +0000

De mogelijkheden van al dat speelgoed bij elkaar riepen een unieke sensatie in me op. Ik genoot met volle teugen van planken vol beloften van urenlang speelplezier, het was niet eens echte hebberigheid, hooguit een vleugje verzamelwoede. Met die Legodoos zou ik het ultieme huis kunnen bouwen, of een stad met straten en winkels en een voetbalstadion. En als ik met die auto speelde, ja dan zou het zeker voelen als echt achter het stuur zitten van een supervet sportmodel. En dan begon het tellen. Nog even sparen voor die racebaan of nu gewoon dat voetbalspel nemen. Nog even langs alle planken, misschien is er nog een speciale aanbieding die ik over het hoofd heb gezien. Nee, ik wil nog niet naar huis...

De sensatie van het speelgoedwinkelgevoel. Ik ben het kwijt, al lang. De planken schreeuwen nu in een taal die ik niet meer versta of die ik niet wil horen, de games gaan over helden die mijn helden niet zijn, plastic prullaria, goedkope imitatie van wat eens het echte spul was. Nadat ik als puber gitaar had leren spelen, verplaatste het gevoel zich naar de zaak met muziekinstrumenten. Even wat gitaren uitproberen, versterkers, effectpedalen. Wow, dat was wat. En uiteindelijk naar huis met een verse Sharkfin, een plectrum in de vorm van een haaievin. Nog later werden het de boekenwinkel (als eerste de nieuwe Brusselmans!), de Apple Store misschien of zo'n klein winkeltje met goede wijnen, speciale bieren en delicatessen. Geen van allen hebben ze dat krachtige effect van het oorspronkelijke speelgoedwinkelgevoel.

Hoe is dat voor jou? Wat was jouw speelgoedwinkelgevoel? En wat kwam er later voor in de plaats?

(foto: Wreck, Flickr CC)

Leerzame games: een selectie

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Tue, 01 Sep 2009 13:39:00 +0000

Tip: veel van de genoemde spellen zijn ook zeer geschikt voor gebruik op het digitale schoolbord.

Rekenen:
- Add 'em up, verslavend optelspel

Aardrijkskunde:
- Topografie Europa, schuif de landen naar de juiste plek

Beeldende vakken:
- Maak zelf een kaleidoscoop

Het echte leven op school...

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Tue, 01 Sep 2009 08:56:00 +0000

Veel boeken over onderwijs staan bol van theorieën en modellen. Als ze goed geschreven zijn denk je als lezer: ja, zo moet het. Met die gedachte ga je de klas in. De praktijk blijkt al snel weerbarstiger. De brandweer komt met loeiende sirene voorbij, Fenne's cavia is overleden en Vincent is helemaal hyper omdat Bram hem tijdens de pauze flink heeft lopen stangen. Zo wordt het natuurlijk niks met die les over de stelling van Pythagoras.

Wat lees je eigenlijk weinig over het echte leven op school. Dat besef ik na het lezen van 'De leven is hard' van leraar Marcel Groeneweg. In 36 stukjes met veel dialoog schetst hij hoe het er aan toe gaat, met name in scholen voor leerlingen voor wie school niet vanzelf gaat: de mytylschool, het vmbo. We maken bijvoorbeeld kennis met Florian, die een stoornis heeft in het autistisch spectrum. Hij kan niet functioneren zolang niet duidelijk is of Sinterklaas nu wel of niet bestaat. In de aartsluie Sakis is geen beweging te krijgen, Eddy steekt bij alles wat fout gaat, nooit eens de hand in eigen boezem. Groeneweg laat in de stukjes een tomeloze energie zien om ze steeds maar weer allemaal bij de les te houden. En dan zijn er nog al die klussen buiten de klas, zoals de soms moeizame samenwerking met ouders. Al met al een zware taak, waarvoor de beloning in het kleine zit: Jamie, die spontaan een kopje koffie bezorgt. "Met suiker hè, mees?"

Het boek leest als een trein. De stijl van Groeneweg doet nog het meest denken aan de columns van Remco Campert, uit diens 'Eetlezen'-periode: rake observaties, levendige dialogen, bondig verwoord met humor van het genre 'Humor ist wenn man trotzdem lacht'. Trotzdem, want Groeneweg komt in zijn scholen nogal wat klein en groot leed tegen. Mooi dat je je dan kunt blijven verwonderen, dat je hoop kunt blijven koesteren en kunt blijven geven. "Jij wilt toch die tweede kans... probleem 'em dan te pakken."

Vakantie in Italië: Lago di Levico

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Wed, 26 Aug 2009 13:09:00 +0000

Bergen, bergen vers gemaakte pasta's, zon en helder water... zomaar wat ingrediënten van de twee weken vakantie in Italië die nu achter me liggen. Met het gezin genoten van de omgeving van Levico Terme, zo'n 15 kilometer ten oosten van Trento, aan de onderkant van de Dolomieten. Dagje Venetië, veel hardlopen (trainen voor de marathon van Berlijn), wat wandelen, raften, lekker eten en drinken, lezen en plonzen in het meer. Veel heeft goed leven niet nodig.

Na vijf jaar op een rij de Franse Alpen bezocht te hebben, bood Italië kleinere plekken op de camping, warmere avonden, vriendelijkere mensen, een andere taal, minder dure boodschappen en een beter verzorgde openbare ruimte. En ja, die vingerhoedjes espresso zetten je wel even op scherp.

De foto is gemaakt tijdens een hardloopronde van camping Jolly aan het Lago di Levico naar Monterovere: heen over de weg, terug over een pad. Je ziet twee meren: links het Lago di Caldonazzo, rechts het Lago di Levico. Ertussenin een bergruggetje met op de top het plaatsje Tenna en rechts van de twee meren het plaatsje Levico Terme.

Nu voorzichtig landen en vanaf volgende week weer rustig beginnen met werken. Ik heb veel zin in een aantal mooie projecten, waarvan ik hier uiteraard melding zal maken...

Tips voor de iPhone-applicatie 'Kaarten'

noreply@blogger.com (Erno Mijland) — Mon, 03 Aug 2009 12:16:00 +0000

'Kaarten' is een standaard applicatie op de iPhone. Ik gebruik hem wel eens om in een stad al lopend te navigeren naar een bepaald adres. De blauwe stip geeft in real time aan waar je je precies bevindt. Twee gebruiksmogelijkheden liggen misschien minder voor de hand, maar kunnen handig zijn:

Haal me op!
Als je ergens opgehaald wilt worden (lekke band met de fiets, de man met de hamer ontmoet tijdens het hardlopen), maak dan een schermafdruk van je positie. Dat doe je door de Home-knop aan de voorkant van de telefoon ingedrukt te houden, waarna je op de bovenste knop drukt (de 'stand-by'-knop). De schermafdruk komt bij je foto's te staan (icoon: de zonnebloem). Ga naar de betreffende foto en stuur die per e-mail of MMS naar degene die je op moet komen halen. Gebruik daarvoor het icoontje linksonder op het scherm.

Vind mijn voertuig terug
Als je je auto parkeert of fiets stalt in een onbekend gebied en je wilt hem zonder problemen terug kunnen vinden, maak dan een schermafdruk in kaarten terwijl je bij de voertuig staat. Je kunt ook een zogenaamde speld laten vallen. Klik hiervoor op het icoontje rechtsonder in 'Kaarten', kies 'Laat speld vallen' en sleep de speld naar het blauwe bolletje. De positie van de speld blijft bewaard. Door later bij de speld op het > teken in de blauwe cirkel te klikken, kom je in een menu. Kies daar 'Route hiernaartoe' en 'Kaarten' toont je de route vanaf je huidige locatie naar je voertuig en de af te leggen afstand.